ตอนแรกอยากไปดูหนังเรื่องรถไฟฟ้ามาหานะเทอเพราะพี่เคนหล่อมั่กๆ แต่พอดูจบเข้าใจความรู้สึกนางเอกสุดๆ เลยเปงคำถามที่ย้อนกลับมาถามตัวเองว่าเหงาป่าว?? เพราะเปงคนที่ทำอะไรคนเดียวไปไหนคนเดียวกินข้าวดูหนังคนเดียวช็อปปิ้งคนเดียวแม้กระทั่งขับรถไปเที่ยวต่างจังหวัดยังไปคนเดียวเลย(ไปเพราะอารมณ์แซดส่วนมากจะไปทะเลเพราะชอบฟังเสียงคลื่นไปนั่งริมทะเลตอนกลางคืนให้คลื่นมันซัดเอาความเหงาที่มันเกาะหัวใจให้ออกไปบ้าง)
ถามว่ามีเพื่อนมั้ย?? โอ้วเพียบ.. เปงคนที่มีเพื่อนเยอะมาก แต่ถ้าถามว่าเพื่อนที่อยู่ด้วยกันตลอด ไปเที่ยวดูหนังกินข้าวหรือว่าโทรหากันทุกวันน่ะไม่มีเลย แล้วทำไมถึงไม่มีวะ?? น่านดินี่เราผิดปกติตรงไหนรึป่าวงงเหมือนกันนะ รึว่าเปงเพราะไม่ได้ย้ายออกไปอยู่คนเดียวเหมือนเมื่อก่อน คือตอนนี้อยู่กะปะป๊ามะม๊าเลยจะมีเวลาส่วนใหญ่อยู่กะครอบครัวไม่มีเวลาให้เพื่อน ก้ออาจเปงได้นะเพราะถ้าโทรชวนเพื่อนมันก้อไปแต่ไม่ชวนเองแหละติดนิสัยทำอะไรคนเดียวจนชินพอถึงเวลาที่เหงาถึงได้เหงาจนร้องไห้ขี้มูกโป่ง
ทุกวันนี้ทำงานหนักมาก ยอมรับนะว่าเหนื่อยสุดๆเหนื่อยจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องเปงแบบนี้อีกนานแค่ไหน อยากจะได้กำลังใจจากใครสักคนนะมันคงช่วยทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เมื่อไหร่นะที่เราจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขซะที ไม่เคยขออะไรมากเลยไม่เคยคาดหวังว่าจะต้องสุขสบาย แค่อยากมีคนรักสักคนอยู่ด้วยกันดูแลกันช่วยกันทำงานเก็บเงินสร้างครอบครัวแต่งงานมีลูก เวลาที่เจอกับปัญหาหรืออุปสรรคเราก้อจะอยู่เคียงข้างกัน ขอแค่นี้มันมากไปเหรอ
แล้วเมื่อไหร่ล่ะที่ความฝันมันจะเปงจริง ไม่ใช่ว่าตอนนี้จะโสดนะแฟนน่ะมี รักเค้ามากด้วยแต่ทำไมเราถึงต้องแยกกันอยู่แล้วก้อไกลกันขนาดนี้ด้วย แค่อารมณ์เหงาอย่างเดียวก้อแย่พอแล้วยังต้องคิดถึงเปงห่วงกังวลแล้วก้ออย่างอื่นอีกสารพัด เมื่อไหร่นะที่เราจะได้อยู่ด้วยกันทุกวันได้ตื่นลืมตามาเจอหน้ากัน แล้วจะต้องรอไปอีกนานเท่าไหร่ก้อไม่รู้นะกว่าที่มันจะเปงจริง แล้วอีกกี่ปีที่เราจะต้องทำอะไรคนเดียวเวลาที่เราไกลกัน ต้องมานั่งเหงาในวันที่คิดถึงคุณจนต้องร้องไห้ รู้มั้ยว่าคนที่เปงฝ่ายรอน่ะเค้าเหงาจนใจจะขาดแล้ว